lose control

Nobody likes to lose control, there’s nothing worse. It’s a sign of weakness, of not being up to the task. Still there are times when it just gets away from you, when the world stops spinning, when you realize nothing’s gonna save you. No matter how hard you fight it, you fall. It’s scary as hell. Except there’s an upside to the free fall. It’s the chance you give your friends to catch you.

© the notebook

So, it’s not gonna be easy. It’s gonna be really hard. We’re gonna have to work at this every day, but I want to do that because I want you. I want all of you, forever, you and me, every day. Will you do something for me, please? Just picture your life for me? Thirty years from now, forty years from now? What’s it look like? If it’s with her – go. Go! I lost you once, I think I can do it again, if I thought that’s what you really wanted. But don’t you take the easy way out!

-

I know I misbehaved and you made your mistakes, and we both still got room left to grow. And though love sometimes hurts I still put you first and we’ll make this thing work

-

i’m back alive

I’ve survived all those trials and tribulations, but I’m back alive. Oh yeah – the most wide open for love, hoping freedom to go wherever you are, and nothing can hold me down.

hold me

hold me tight

 - because I am losing all my energy to fight -

story

Ik voel dat ik val, val in een diep gat. Een gat van angst en een gat van verdriet. Mijn allerbeste maatje, mijn enige maatje. Hij is weggegaan van mij, van iedereen die hem lief had, maar de angst dat ik hem nooit meer zal spreken doet het meeste pijn. Ik loop naar buiten en zie het vervallen bankje, óns bankje. De dag dat hij huilend aan mijn deur stond herinner ik me als de dag van gisteren. Een dag die ik voor altijd zal blijven herinneren, een dag die in mijn geheugen is gebrand.

Bezorgd keek ik naar zijn betraande gezicht, en nam hem aan zijn hand mee naar buiten. We ploften neer op het bankje, het bankje dat sinds we vrienden zijn ons praatplekje is. Stotterend begon hij te praten, en het voelde alsof mijn wereld instortte. De woorden gingen in vlagen aan me voorbij. Leukemie. Er was nog een redelijk kans om te overleven. Bestralingen. Beenmergtransplantatie. Ik sloeg mijn arm om hem heen, niet goed wetend wat ik met de situatie aan moest. Zo hebben we de hele middag gezeten. Samen huilden we, maar lachten ook. Lachten, omdat een ziekte niet altijd het einde betekend. Hij zou ervoor vechten. Ik zou hem steunen waar ik kon. Samen zouden we al onze dromen waarmaken. Dat die dag het begin van het einde zou zijn hadden we op het moment dat hij de deur uitliep niet gedacht, niet durven denken.

door jou

door jou wordt elke hemel weer blauwer dan blauw
bij jou voel ik eindelijk weer dat ik iemand vertrouw
in jou vind ik mezelf, vind ik weer de kracht
en lijkt het of de wereld opnieuw naar me lacht
elke hemel is blauwer dan blauw
alsof voor ons de wereld veranderen zou
in jou vond ik mn droom en wat ik ooit wou
ik droomde van een leven der leven met jou

-

don’t think i’m not afraid
but nothing scares me more than losing you

tijd

Als je wilt weten hoe lang een jaar duurt, vraag het degene die zakte voor zijn examen.

Als je wilt weten hoe lang een maand duurt, vraag het aan de moeder die haar kind een maand te vroeg verloor.

Als je wilt weten hoe lang een dag duurt, vraag het aan de geliefden die op elkaar wachten.

Als je wilt weten hoe lang een minuut duurt, vraag het aan degene die zijn vliegtuig miste.

Als je wilt weten hoe lang seconde duurt, vraag het aan degene die iemand verloor in een verkeersongeluk.

Tijd is ontastbaar, maar onomkeerbaar, het einde is ver weg, en tegelijkertijd zo dichtbij. Koester de momenten die je hebt met degene waarvan je houdt. Wees niet degene die zegt ‘ik was te laat’

12 jaar

en ik mis je nog steeds

-

 

lieve opa,

22 oktober 1997